مثلا:

چند ماه پیش من و مامان در مورد موضوعی داشتیم صحبت می کردیم که مامان گفت: کیاراد وقتی بزرگ بشی ...

من: مامان من بزرگ ام. دیگه کوچیک نیستم.

مامان: بله شما بزرگ شدی ولی خیلی بزرگ نشدی. هنوز مونده که کاملا بزرگ بشی.

من: مثل ماه که بعضی وقت ها نه کاملا بزرگ هست و نه کوچیک!

چند روز پیش مامان با پدر بزرگم مشغول صحبت بودند و من در حال تماشای تلویزیون.

پدربزرگ میگن خدا گفته که نماز رو نه خیلی بلند بخونین و نه خیلی آروم.

قبل از اینکه مامان چیزی بگن، من از اون یکی اتاق می گم یعنی گفته که "ولرم" بخونین.

دیروز من تشنه بودم و از مامان آب خواستم. مامان گفت که چون سرما خوردی برات آب ولرم میارم. بعد که آب آوردند، خوردم و گفتم که این که ولرم نبود، داغ بود.

مامان: عزیزم داغ نبود. میدونی که از آب داغ بخار در میاد و از آب ولرم بخار در نمی آد. این هم که بخار نداشت.

من: چرا این هم بخار داره، ولی نامرئی هست شما نمیبینین.

چند روز پیش سر شام من گفتم که من "روح فضایی" هستم.

بابا: پسرم روح های فضایی پیش مامانشون میشینن موقع غذا خوردن. الان برو پیش مامان بشین که شام بخوری.

من: اخه ببین که من پسر هستم. روح های فضایی پسر پیش باباهاشون می شینن و روح های فضایی دختر پیش مامان هاشون.

بهترین بازی برای من اجرای نمایش هست. کافیه شعری یا جمله ای بشنوم که خوشم بیاد.بلافاصله از توش یه نمایشنامه در میارم و توضیح میدم که کی چه نقشی داشته باشه و چیکار کنه که بتونیم اون نمایش رو اجرا کنیم.

البته جدیدا به کل کل کردن هم علاقه پیدا کرده ام. که مثلا بابای من اینطوریه و بابای شما نیست و یا ماشین من اینطوریه و ماشین شما نیست و ساعت ها (دو سه ساعت) با مامان  یا بابا و یا اگه آدم باحوصله ای باشه میشینیم به بازی کل کل.

خلاصه بعد از چند بار اجرای این نمایش که من رفتم آب بیارم و دشمن منو با تیر زد  افتادمتوی رودخونه و نتونستم آب ببرم...یک فکر بهتر به ذهنم رسید.

از رودخانه یعنی فرات لوله کشی کردم تا کمی اونطرفتر که دشمن نتونه منو با تیر بزنه و تونستم آب ببرم برای دوستام که تشنه نمونن و خودم هم بخورم و برام نخونن که "ایشمدی سو ابوالفضل".